Saturday, March 25

favourites • march

Amsterdam, 25.03.2017

De goudroze zonnestralen die gisterochtend door mijn slaapkamerraam naar binnen sijpelden werden vergezeld door het gezang van tientallen vogels. Vrolijk gekwetter en gefluit dat met de lauwwarme lentebries mijn kamer in danste. Stofdeeltjes zweefden als sterrenstof in het licht, glitterend en glinsterend, drijvend op zonnestralen. Als ik op mijn blote voeten door de achtertuin struin ruik ik bloesem en gras en ergens een vlaag verse broodjes. De aarde krijgt langzaam haar kleur terug en met de aarde fleur ik zelf ook een beetje op. De zon doet me goed. De lente lonkt. Ik kan langzaam weer een beetje ademen. Genieten van de fijne dingen.


Sunday, March 19

the birthday blues



[Een stukje over jarig zijn - in eerste instantie geschreven onder een foto op instagram en later nog wat verder uitgebreid. Excuses voor het Engels - ik had geen zin in vertalen. Blame it on the Birthday Blues.]


With the approach of my birthday I usually get a bit emotional. Actually, 'a bit' would be quite an understatement - 'very much' would probably be more accurate. Last year I got emotional emotional because I was turning 18, which was supposedly a big deal. I would officially be an adult. Things would get serious. I had to fill out forms and get stuff done and take care of my insurance. It was time to grow up and be responsible. I felt like the fun was over, even though I had skipped all the fun. I had spent my childhood crying and being depressed and I started my 19th year doing the exact same thing. I was afraid to eat my birthday cake because I was still being bullied by my pesky eating disorder. I felt miserable and hopeless.


Wednesday, March 8

peak district, england • pt. 2



Ravenstor, England 17.02.2017

De nacht van donderdag op vrijdag is chaotisch. Hoewel ik in eerste instantie vroeg in bed kruip en probeer te slapen blijkt al gauw dat mijn lichaam het daar niet mee eens is. Ik rol linksom en rechtsom, draai me op mijn buik, mijn rug en weer terug, sla de lakens van me af om ze vervolgens weer tot mijn kin op te trekken en tover uiteindelijk mijn boek weer tevoorschijn. Een blik op mijn telefoon vertelt me dat het half drie is. Geweldig. Ik vraag me af hoe ik het voor elkaar krijg om zélfs na een nacht van maar anderhalf uur slaap én een hele dag reizen wéér niet te kunnen slapen. Met een zucht laat ik me van mijn stapelbed zakken. Ik zie dat Kristien ook nog wakker is. 'Ugh,' ik fluister. 'Fijn dit, hè?' We lachen. Ik kruip even bij Kristien onder dekens. 'Zullen we kijken of we een theezakje kunnen stelen?' Fluister ik tenslotte. Kristien giechelt. 'Ja,' ze knikt. 'Laten we dat maar doen.' Het volgende uur doorzoeken we de keuken van het hostel naar theezakjes, drinken we thee in de grote hal en praten we eindeloos over vanalles en nogwat. Ik zie de wijzer van de klok nogmaals zijn ronde maken voor ik weer in slaap val.


Friday, March 3

5 ways to take a step back and recharge



Soms lijkt de wereld even een alles verzwelgende vloedgolf aan indrukken en verplichtingen en prikkels. Een vernietigende windvlaag, recht in mijn gezicht. Stormende oceaan, wervelende watermassa's. Longen vol water, geen ruimte om te ademen. Verstikkend, vijandig. Als de wereld zo lijkt en voelt en me zo agressief in mijn gezicht slaat dan weet ik dat ik op zoek moet naar een pauzeknop. Ik moet de wind temmen, de golven bedwingen en mijn voeten even stevig in de aarde planten. Terug naar mezelf, terug naar rust, stilte, kalme briesjes en lentebloesem. 

Als introvert en hypersensitief persoon is dit iets dat me misschien vaker en heftiger overkomt dan een gemiddeld persoon, maar ik denk dat het voor iedereen wel een beetje herkenbaar is. Als alles plots zo zwaar voelt en teveel lijkt, het geluid van kletterend servies je in elkaar doet krimpen, je hoofd doet gonzen. Dat is wanneer je een stapje terug moet doen.



Thursday, March 2

over je ego in de prullenbak en wél stemmen op 15 maart



Nu de Tweede Kamerverkiezing steeds een stukje dichterbij komt en Nederlands zich langzaam maar zeker onderdompelt in politieke campagnes en grootse debatten zie ik steeds meer blogposts en videos verschijnen over stemmen, partijen, kieswijzers en kamergotchi's (wat? ja, echt.) - steeds meer, maar niet genoeg. 

Ik ben me ervan bewust dat ik geen enorm publiek heb en dus geen massa's mensen bereik of een enorm verschil kan maken, en ik vind het ergens ook een beetje eng om te schrijven over iets groots en landelijks als de verkiezingen (zeker als 18-jarig meisje dat niet persé eindeloze kennis over politiek heeft), maar aan de andere kant roep ik vaak genoeg dat ieder klein beetje verschil maakt. Als iedereen zou denken dat 'een ander het wel doet' dan gebeurt er immers niets. Niets goeds in ieder geval. Én misschien is het ook wel fijn om een keer iets te lezen over de verkiezingen dat níet geschreven is door journalist van middelbare leeftijd die alles helemaal op een rijtje heeft en precies weet wat hij of zij nu eigenlijk allemaal opschrijft.