Tuesday, January 9

over papieren kraanvogels en een lijstje met dingen, fijne dingen



Het vouwen van een papieren kraanvogel is enigszins nauwkeurig, maar verder vrij simpel. Je vouwt en ontvouwt in eerste instantie een vierkant stuk papier zonder echt iets aan de vorm te veranderen. De vouwlijnen die overblijven maken op het eerste gezicht geen groots of indrukwekkend verschil en dus kan het zinloos of vruchteloos lijken om al die moeite te doen. Veel later in het vouwproces maken die allereerste vouwen echter al het verschil in het creëren van de sierlijke en elegante vormen van de kraanvogel. Ik hou van origami. Ik hou van kraanvogels vouwen. Ik hou van de haast meditatieve, ritmische herhaling van handelingen, de precisie, nauwgezetheid van het vouwen. Ik hou van de metafoor die het proces met zich meedraagt. Ik hou ervan hoe een vierkant stuk papier in een wondermooi en magisch ding kan veranderen.  Ik hou ervan hoe dat magische en wondermooie ding nog steeds een vierkant stuk papier is. Een vierkant stuk materie dat ooit een boom was. En daarvoor een zaadje. Een zaadje kan een papieren vogel worden. Iets kan alles zijn. Iets begint bij het begin en eindigt waar het wil eindigen. En om daar te eindigen moet iets eindeloos vouwen en ontvouwen zonder zichtbaar verschil. Onzichtbaar, en toch misschien wel het meest essentiële onderdeel van ontwikkelen, groeien, bloeien en worden. Vouwen en ontvouwen.




Saturday, November 25

recipe: cardamom pumpkinbread + maple cashew frosting

Sta even stil. Doe je ogen dicht en denk aan thuis. Niet persé je huis thuis, maar aan een plek, of een persoon die als thuis voelt. Wat komt er in je op? Geuren? Geluiden? Ik ben zelf een beetje een zwervende ziel – om het maar zo vaag mogelijk te verwoorden. Ik kan me overal thuis voelen, maar ben nergens écht aan verbonden. Ik voel vaak een soort onrust, kriebelend, als een onstuimige wind die schuim van golfkoppen waait. Heel soms gaat die wind echter liggen. Laatst bijvoorbeeld, toen ik een pompoenbrood in de oven schoof en het hele huis warm geurde, naar kardemom en thijm. De geur brandde beelden van goudgele bospaden op mijn netvlies, glooiiende bergtoppen aan de horizon en perziktinten, overvloeiend in melkachtig wit en crimsonrood. Strepen goud door de gebogen, waterval van ruisende takken, gonzende mugjes als glimmende sneeuwvlokken, wervelend door het licht. De namiddagzon brandend, reflecterend op de witte bergen als een eindeloos weerkaatsende spiegel, de grens tussen lucht en land haast vervagend.




Sunday, October 15

over acht weken chaos en de helaasheid der dingen



Vrijdagochtend, tien voor half negen. Het aroma van versgemalen koffiebonen vult de huiskamer-achtige ruimte van Back to Black op de Weteringstraat. Gekletter van lepeltjes en kopjes en het gesis van het koffiezetapparaat klinken tussen het geroezemoes van werkende en kletsende jonge mensen, af en toe onderbroken door het krakende geluid van de voordeur die open en dicht slaat. Een meisje in een groen vestje en een geruite broek nestelt zich in een hoekje. Twijfelachtig zucht ze even. Buiten dartelen goudkleurige bladeren over de keitjes van de straat, het meisje kijkt ze na. Haar mondhoeken krullen op in een nostalgische glimlach. Ze klapt haar laptop open en haar vingers zweven even aarzelend boven de toetsen.




Wednesday, August 9

a u g u s t

Wednesday, July 19

minimalism • where to start

[ suis-moi • camille ]

Gisteravond zag ik voor het eerst de verfilming van Le Petit Prince; je weet wel, dat lieve, mooie, Franse kinderboek met de tekeningen van de olifant in de boa constrictor en het prinsje op de kleine planeet. Mocht dit alles totaal geen belletje doen rinkelen dan raad ik je aan het toch nog te lezen - het boek zit bomvol eindeloos mooie en inspirerende citaten en levenslessen en is in mijn ogen in veel opzichten leerzamer dan de meeste zelfhulpboeken die momenteel overal in de winkels liggen. Nu ben ik een ongelofelijke huilebalk als het gaat om films en muziek en kunst etc. en kon het haast niet anders dan dat ik meerdere keren in tranen uit zou barsten tijdens het zien van Le Petit Prince - daar had ik me dus ook op voorbereid. Halverwege de film geeft de vos een afscheidscadeau aan de kleine prins. 'On ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux.' Zegt hij. 'Alleen met het hart kun je echt zien. Al wat ertoe doet is onzichtbaar voor de ogen.' Dat was zo'n moment van rijkelijk vloeiende tranen. Gewoon omdat het zo mooi was en omdat het me even herinnerde aan 'l'importance des petit choses'.