Sunday, July 17

50 days of summer • project



Met het beginnen van de zomer (eh, of nouja, semi-soort-van-zomer), de langere dagen (die hebben we in ieder geval wel, met-zonder-zon) en het gereis van hier naar daar begon het bij me te kriebelen. Te kriebelen om het roer weer eens om te gooien. Of iets soortgelijks. Ik heb een soort rusteloosheid in me die zo af en toe gestild moert worden. Dan sla ik een compleet onbekende weg in, doe ik iets impulsiefs (iets stoms, meestal) of besluit ik mijn leven te beteren. Twee en een halve liter water per dag te drinken. Of te sparen voor een reis naar de andere kant van de wereld. Zoiets. 

Het allerfijnste vind ik het beginnen van een projectje. Plannen. Lijstjes maken en doelen stellen die me langer dan een weekje zoet houden. En dat is dus precies wat ik heb gedaan. Ik maakte een lijst met dingen die ik anders wilde doen en daagde mezelf uit. 50 dagen dit en niets anders. En dan hopelijk na die 50 dagen voor altijd. Ofzo. Ik doopte het project 50 days of summer (want mijn creativiteit was op vakantie naar de noordpool), kocht een nieuw notitieboekjes (ik grijp iedere mogelijkheid voor het kopen van een nieuw notitieboekje aan - trust me) en ging aan de slag. 

Dit is ongeveer mijn plan (sidenote: ik ben al 16 dagen bezig):



Blogger Tricks

Thursday, July 14

video • july 11, 2016



Een dag van frambozen. Dieproze frambozen in een jasje van ijs. Een dag gehuld in wolken, donkere, sluimerende wolken boven de huizen en in mijn hoofd. Alles verzwelgende wolken en verlangen naar de zee. Maandag 11 juli was niet mijn beste dag, al blijkt dat misschien niet uit de beelden die ik filmde. Ik kan het niet altijd, maar zo af en toe lukt het me om de dingen om te draaien. Om de wolken weg te blazen en een klein beetje zonlicht te vangen.

Eergisteren haalde ik mijn camera tevoorschijn en ging ik naar de zee. Het kostte me een hele dag om de moed te verzamelen, maar dat doet er niet toe. Ik stapte op de trein - de verkeerde trein, in eerste instantie - wachtte een uur op een bus en belandde uiteindelijk in Wijk aan Zee. Daar wandelde ik blootsvoets naar het water, wurmde ik me uit mijn broek en rende ik de golven in. Oh, en mijn moeder was in de buurt op bezoek bij een vriend, dus die ging mee. En ja - later rende zij ook de zee in. Daarna aten we goed voedsel en in de auto naar huis voelde ik me beter. Ietsje.

Het was geen extraordinaire dag. Geen confetti en slingers. Maar goed en genoeg in z'n simpliciteit. -En laten we tot slot niet te veel letten op het feit dat ik blijkbaar nog in juni leef (july, I MEANT JULY). Of gillen omdat ik in mijn ondergoed op youtube sta. Én houd in je achterhoofd dat alles op het internet altijd mooier lijkt dan het is. Ik bedoel: ik lijk in deze video niet heel erg moe. Of verdrietig. Ofzo. En aan het einde was ik dat ook niet meer. Maar in de eerste paar beelden wel. Dat zeg ik nu eerlijk omdat ik mezelf veel te vaak spiegel aan oneindig uitbundige, vrolijke online individuen. En met die individuen is niets mis - maar met het idee dat de video's en foto's die ze maken de realiteit weergeven wel. Dat idee probeer ik nu een beetje te doorbreken. Met de waarheid.


Laat me weten wat je van de video vindt - ik ben altijd benieuwd. 

Monday, July 11

travel diary • trapani, sicily pt. 1



Trapani, 23.06.'16

Als ik donderdag 23 juni het vliegtuig uit stap valt er een warme deken over me heen. Het vliegtuigje is klein en op het lege terrein van het vliegveld voelt het haast alsof ik middenin een film zit. De wind waait mijn haren alle kanten op en ik grijp de leuning van het trappetje dat me naar de vaste grond leidt stevig vast. De lucht voelt wollig en zwaar en de zon schijnt me recht in mijn gezicht. In de verte doemt een berg op en ik voel me plots heel klein. Met ingehouden adem neem ik de rest van mijn omgeving in me op. De uitgestrekte vlakte die het terrein omringt is bezaaid met boompjes en struiken vol bloemen in tientallen tinten roze en rood, als een zee in de kleuren van de ondergaande zon. Ik sluit mijn ogen even en blijf zo, met mijn gezicht naar de zon, staan tot de laatste passagiers het vliegtuig hebben verlaten. Met mijn koffer achter me aan hobbel ik het kleine gebouwtje van het Trapanese vliegveld in. Niet veel later schud ik de hand van een vriendelijke taxi chauffeur die mij naar de stad gaat vervoeren.


Thursday, July 7

5 ways of being mindful

Mijn vingers om mijn pen geklemd, eindeloze aarzeling. Grijpend zoeken, rijken naar rondzwevende flarden, hersenspinsels. Krassen en scheuren, opgefrommeld in de prullenmand. Duizend en een woorden, weggegooid. Zo ging het ongeveer. Tot ik besloot te stoppen met verschuilen. Gewoon een keertje eerlijk en oprecht te zijn. Echt. Oké? Oké.

Nadat ik op mijn twaalfde vijf weken aan mijn bed gekluisterd in een ziekenhuis had gelegen kon ik niet terug naar huis. Ik was nog ziek, al was mijn lichaam beter. Of beterend, in ieder geval. De vijf maanden die volgden leefde ik in een kamertje met groene muren en een groot, geel stapelbed. Witte dekens en een dromenvanger voor het raam. Ik praatte soms. Soms niet. Over wat ik voelde, of juist niet voelde. Wat me dwars zat. 'Accepteren,' zeiden ze me. 'Loslaten.' Ik geloofde ze niet. De storm in mijn hoofd was pas net begonnen en woei de golven van mijn gedachtenzee hoger en hoger tot ze overstroomde en het zoute water langs mijn wangen naar beneden liep.



Wednesday, July 6

win • polette california gold sunglasses (limited edition)


Probeer je dit beeld even voor de geest te halen: De eindeloos blauwe hemel lijkt het licht van de brandende zon als duizenden kristal te weerkaatsen en in miljoenvoud weer neer te schijnen. De lucht straalt en schittert. Het gras buigt zachtjes in een zwoele zomerbries en van alle kanten klinken vrolijke melodieën en zoete stemmen van zingende artiesten en kabbelend geroezemoes van vrolijke, in bloemige printjes gehulde festivalgangers. Een glimlach lijkt op ieders gezicht te zijn geplakt. De wereld is vrolijk en temidden van het geluk sta jij, met een fruitig drankje in de hand en een gouden zonnebril die helderder lijkt te schijnen dan de zon zelf op je neus. -- Goed, heb je het beeld voor je? Zomervibes, right? Nu niet naar buiten kijken alsjeblieft. Dat zou die kriebels in je onderbuik meteen het zwijgen opleggen. Oké, goed, het huidige weer valt niet te ontvluchten. Maar. MAAR. Ik kan je een stapje dichterbij de zomer helpen. Met die zonnebril. Dat gouden pareltje met glazen waardoor de wereld vrolijk lijkt. Ik geef 'm namelijk weg. En jij kunt 'm winnen :)