Friday, March 23

traveling around the world • preparations


There are very few things that stress me out as much as travel prep does. Don't get me wrong: I love the excitement and getting my shit together does make me feel empowered and independent. I'm also one of those people who love packing. It's so satisfying to me to just fit my life into a backpack. But god - if I'd never have to look into visa stuff again that'd be a HUGE relief.

I'm currently sat on the cool, marble floor of an airport in Sweden, my backpack by my side, A$AP Ferg blasting out of my headphones (probably ruining my hearing) and I feel so very carefree. Yes- okay, there's stuff racing through my mind (like cash withdrawals, currency exchange and bus routes from Bangkok Airport to the city centre) but it's all good. My life has been compressed to 50 liters. 11.8 kilograms. Wonderful.

The weeks, months prior to today, however, have been slightly less carefree and dreamy and floaty. I was running around, getting vaccinations, a new passport, reading everything I could find on international public transport, budgeting and malaria all while I was also working my ass of to make some extra cash to get me through these months of traveling. I didn't sleep. As soon as I closed my eyes I saw images of visas, travel documents, proof of onward travel and maps of places I could, at that point, only dream of. 

I decided to create a simple yet informative guide to traveling the world (mostly South East Asia). A structured overview of things to be done, to be considered and to be bought. Stuff to take care of to ensure a care free, worry free, comfortable and budget proof trip. To get you through the preparations WITHOUT the sleepless nights :) You're welcome. 

Sunday, March 4

traveling the world, kind of? • a guide • pt. 1

Hey. Hi. Hello. How are you? I've been updating this blog off and on for the past year - it's been irregular and inconsistent and I'm pretty sure that it'll stay that way for some more time. How I managed to post one (sometimes even two) post(s) a day - I do not know. It will remain a mystery. Some long gone discipline and willpower, perhaps. Or maybe I finally found a life away from my laptop. I suppose it is a mix of all of the above. 

Tuesday, February 27

dansen met m'n twijfels en zwierend naar de andere kant van de wereld


Toen ik vijf was nam mijn moeder mijn tweelingbroertje en mij mee naar Bolivia. Bijna een half jaar hebben we toen aan de andere kant van de wereld gewoond. Zo’n acht jaar daarna reisden we naar Brazilië en Angola. Daarna ben ik zelf op pad gegaan en heb ik Londen, Rome, Trapani, Parijs, Madrid, Manchester, Edinburgh, Brussel, Berlijn, Zwitserland en nog meer stukjes van Europa ontdekt. Ik ben geboren met bloed in mijn aderen dat smeekt om avontuur. Ik kan niet eindeloos op de zelfde plek doorbrengen – van stilzitten word ik slap en verdrietig. Reizen is voor me wat de zon is voor plantjes. Ik kan niet zonder.

Saturday, February 3

january favourites

Het was een lichtgrijze middag - zo één met zilveren randjes om de wolken, maar zonder échte zonneschijn. Koud, maar niet ijzig. Wollig en wittig, zo stil dat het luid is, dat het haast pijn doet. Zo'n middag die ik over het algemeen vul met eenzame conversaties. Met de kat. Of mezelf. Omdat de stilte anders oorverdovend wordt en het voelt alsof het nooit meer anders zal zijn. 

Ik zat en staarde en las een stukje van een gedicht. Ik vond een gedroogde bloem tussen de pagina's van mijn favoriete dichtbundel en glimlachte even naar mijn spiegelbeeld. Het was een gebroken glimlach. De spiegel lachte niet terug. Precies passend voor de lichtgrijze middag. 

Om half vier reikte ik naar mijn camera. Of misschien was het andersom. Dat herinner ik me niet meer. Mijn vingers vonden de camera en de camera vond mijn vingers - het was een handeling van twee kanten. Ik filmde de dingen die mijn gebroken glimlach die dag een beetje hadden gelijmd. Lievelings. Lievelingsoorbellen. Lievelingspen. Lievelingsolie. Lievelingsverf. Lievelingsgedroogdebloem. Allemaal. 

En hoewel ik geen materialist probeer te zijn probeer ik te leren dat het op lichtgrijze dagen oké is om te genieten van nieuwe bungelende oorbellen of een crème die je gezicht laat glanzen als de volle maan. Iets meer dan een jaar geleden schreef ik dit:

november 21, 2016

Een stuk chocoladetaart, een nieuwe broek of een heel fijn boek - dat zijn korte-termijn geluksmomentjes. Ze doen je even heel veel goed, maar kunnen geen basis bieden voor een gelukkig leven. Niet in mijn ogen in ieder geval. Dat maakt echter niet dat ze er niet toe doen! Soms is er niets fijner dan heel erg genieten van die kleine extra's. Het is alleen belangrijk dat je er niet afhankelijk van bent. Op dit moment is dat in mijn geval (helaas) wel een beetje zo. Mijn hoofd is vol chaos en alles wankelt een beetje, kan zomaar in één keer omvallen.

Dat gebeurt soms. En dat is niet erg. Het is menselijk en gaat ook weer over. Soms duurt het heel lang, soms maar een weekje. Voor nu moet ik maar gewoon focussen op de positieve dingen - en dat die nu even materieel zijn, tsja, dat is dan maar zo.


Friday, February 2

de razende bergrivier aan het einde van de winter

Of het de volle maan was, die afgelopen week blinkend en glanzend, als de opgepoetste buik van een porseleinen vaasje, de hemel sierde, of het vooruitzicht op spannende maanden vol verandering - dat weet ik niet. Maar er kriebelt iets. Alles lijkt te verschuiven, anders, nieuw. Ik kan niet meer stilzitten, ren van hot naar her, wil maken en schrijven en de woorden lijken zomaar weer te stromen. Alsof het eb plots in vloed veranderde en de zinnen overvloeien. Eerst druppelden en nu razen als een wilde bergrivier, naar beneden, alsmaar door. Vingertoppen ratelen over de toetsen, ritmisch. Tik tik tik. Tweeduizendachttien is begonnen. Het is een nieuw jaar. Bergtoppen smelten, het water stroomt weer. Letters drijven, dobberen, gedichtjes dansen op de golven. De lente komt eraan.