Sunday, October 15

over acht weken chaos en de helaasheid der dingen



Vrijdagochtend, tien voor half negen. Het aroma van versgemalen koffiebonen vult de huiskamer-achtige ruimte van Back to Black op de Weteringstraat. Gekletter van lepeltjes en kopjes en het gesis van het koffiezetapparaat klinken tussen het geroezemoes van werkende en kletsende jonge mensen, af en toe onderbroken door het krakende geluid van de voordeur die open en dicht slaat. Een meisje in een groen vestje en een geruite broek nestelt zich in een hoekje. Twijfelachtig zucht ze even. Buiten dartelen goudkleurige bladeren over de keitjes van de straat, het meisje kijkt ze na. Haar mondhoeken krullen op in een nostalgische glimlach. Ze klapt haar laptop open en haar vingers zweven even aarzelend boven de toetsen.




Wednesday, August 9

a u g u s t

Wednesday, July 19

minimalism • where to start

[ suis-moi • camille ]

Gisteravond zag ik voor het eerst de verfilming van Le Petit Prince; je weet wel, dat lieve, mooie, Franse kinderboek met de tekeningen van de olifant in de boa constrictor en het prinsje op de kleine planeet. Mocht dit alles totaal geen belletje doen rinkelen dan raad ik je aan het toch nog te lezen - het boek zit bomvol eindeloos mooie en inspirerende citaten en levenslessen en is in mijn ogen in veel opzichten leerzamer dan de meeste zelfhulpboeken die momenteel overal in de winkels liggen. Nu ben ik een ongelofelijke huilebalk als het gaat om films en muziek en kunst etc. en kon het haast niet anders dan dat ik meerdere keren in tranen uit zou barsten tijdens het zien van Le Petit Prince - daar had ik me dus ook op voorbereid. Halverwege de film geeft de vos een afscheidscadeau aan de kleine prins. 'On ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux.' Zegt hij. 'Alleen met het hart kun je echt zien. Al wat ertoe doet is onzichtbaar voor de ogen.' Dat was zo'n moment van rijkelijk vloeiende tranen. Gewoon omdat het zo mooi was en omdat het me even herinnerde aan 'l'importance des petit choses'.



Wednesday, June 28

lauresque discovers rotterdam • pt. 2 • diner op het dak


De rok die ik droeg had zo uit de garderobe van Marilyn kunnen komen. De krampachtigheid waarmee ik het ding van opwaaiend weerhield miste echter wat van de moeiteloze charme die Miss Monroe at any time leek te vergezellen. We wandelden richting ‘Op Het Dak’, de locatie van ons diner die avond. Een fris briesje verjaagde de drukkende hitte van de dag en de zon hing inmiddels laag aan de hemel. Mijn omslagdoek wapperde om me heen en fladderende lokken haar dansten voor mijn ogen. Even dacht ik een vleugje zachte ziltheid te proeven, een essentie van de zee. Dat kon haast niet, dacht ik nog, zo dichtbij de kust waren we niet. Toch verzonk ik voor een poosje diep in gedachten, nostalgische herinneringen van zout water, zanderige bovenbenen en rozige wangen. Voor ik het wist arriveerden we bij het gebouw waar op de bovenste verdieping een magisch diner op ons wachtte.



Friday, June 16

lauresque discovers rotterdam • pt. 1


Vrijdag, 9 juni

Het begon allemaal zoals alleen een Laura-avontuur kan beginnen. De zon stond nog laag aan de hemel toen mijn wekker ging. Achter mijn gordijnen gloeide de horizon in tinten van roze en oranje, goudglanzende stofdeeltjes glinsterden in de brede banen zonlicht die mijn kamer in vielen. Het was warm, de ruimte leek gevuld met een haast tastbare wolligheid. Lome, drukkende lucht drapeerde zich als een deken over de nog grotendeels slapende wereld. Ik zuchtte en toverde mijn telefoon onder mijn kussen vandaan. Met het oplichten van het schermpje kwam de realiteit als een klap in mijn gezicht - ik was meteen klaarwakker. Geen loomheid meer. Niks goudglinsterende zonnestralen en fluitende vogeltjes: twee uur eerder had mijn wekker me ook al uit mijn slaap gerukt. Ik was echter meteen weer weggezakt in slaap en diepe dromen en nu had ik nog zo'n 30 minuten om een koffer in te pakken en op de trein te stappen. Shit.