Saturday, November 25

recipe: cardamom pumpkinbread + maple cashew frosting

Sta even stil. Doe je ogen dicht en denk aan thuis. Niet persé je huis thuis, maar aan een plek, of een persoon die als thuis voelt. Wat komt er in je op? Geuren? Geluiden? Ik ben zelf een beetje een zwervende ziel – om het maar zo vaag mogelijk te verwoorden. Ik kan me overal thuis voelen, maar ben nergens écht aan verbonden. Ik voel vaak een soort onrust, kriebelend, als een onstuimige wind die schuim van golfkoppen waait. Heel soms gaat die wind echter liggen. Laatst bijvoorbeeld, toen ik een pompoenbrood in de oven schoof en het hele huis warm geurde, naar kardemom en thijm. De geur brandde beelden van goudgele bospaden op mijn netvlies, glooiiende bergtoppen aan de horizon en perziktinten, overvloeiend in melkachtig wit en crimsonrood. Strepen goud door de gebogen, waterval van ruisende takken, gonzende mugjes als glimmende sneeuwvlokken, wervelend door het licht. De namiddagzon brandend, reflecterend op de witte bergen als een eindeloos weerkaatsende spiegel, de grens tussen lucht en land haast vervagend.




Sunday, October 15

over acht weken chaos en de helaasheid der dingen



Vrijdagochtend, tien voor half negen. Het aroma van versgemalen koffiebonen vult de huiskamer-achtige ruimte van Back to Black op de Weteringstraat. Gekletter van lepeltjes en kopjes en het gesis van het koffiezetapparaat klinken tussen het geroezemoes van werkende en kletsende jonge mensen, af en toe onderbroken door het krakende geluid van de voordeur die open en dicht slaat. Een meisje in een groen vestje en een geruite broek nestelt zich in een hoekje. Twijfelachtig zucht ze even. Buiten dartelen goudkleurige bladeren over de keitjes van de straat, het meisje kijkt ze na. Haar mondhoeken krullen op in een nostalgische glimlach. Ze klapt haar laptop open en haar vingers zweven even aarzelend boven de toetsen.




Wednesday, August 9

a u g u s t

Wednesday, July 19

minimalism • where to start

[ suis-moi • camille ]

Gisteravond zag ik voor het eerst de verfilming van Le Petit Prince; je weet wel, dat lieve, mooie, Franse kinderboek met de tekeningen van de olifant in de boa constrictor en het prinsje op de kleine planeet. Mocht dit alles totaal geen belletje doen rinkelen dan raad ik je aan het toch nog te lezen - het boek zit bomvol eindeloos mooie en inspirerende citaten en levenslessen en is in mijn ogen in veel opzichten leerzamer dan de meeste zelfhulpboeken die momenteel overal in de winkels liggen. Nu ben ik een ongelofelijke huilebalk als het gaat om films en muziek en kunst etc. en kon het haast niet anders dan dat ik meerdere keren in tranen uit zou barsten tijdens het zien van Le Petit Prince - daar had ik me dus ook op voorbereid. Halverwege de film geeft de vos een afscheidscadeau aan de kleine prins. 'On ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux.' Zegt hij. 'Alleen met het hart kun je echt zien. Al wat ertoe doet is onzichtbaar voor de ogen.' Dat was zo'n moment van rijkelijk vloeiende tranen. Gewoon omdat het zo mooi was en omdat het me even herinnerde aan 'l'importance des petit choses'.



Wednesday, June 28

lauresque discovers rotterdam • pt. 2 • diner op het dak


De rok die ik droeg had zo uit de garderobe van Marilyn kunnen komen. De krampachtigheid waarmee ik het ding van opwaaiend weerhield miste echter wat van de moeiteloze charme die Miss Monroe at any time leek te vergezellen. We wandelden richting ‘Op Het Dak’, de locatie van ons diner die avond. Een fris briesje verjaagde de drukkende hitte van de dag en de zon hing inmiddels laag aan de hemel. Mijn omslagdoek wapperde om me heen en fladderende lokken haar dansten voor mijn ogen. Even dacht ik een vleugje zachte ziltheid te proeven, een essentie van de zee. Dat kon haast niet, dacht ik nog, zo dichtbij de kust waren we niet. Toch verzonk ik voor een poosje diep in gedachten, nostalgische herinneringen van zout water, zanderige bovenbenen en rozige wangen. Voor ik het wist arriveerden we bij het gebouw waar op de bovenste verdieping een magisch diner op ons wachtte.